Izan erantzuteko ... eta orain jarraitu

Emezortzi urte nituen ean kapardi bat eko oharle izan nintzen. Izadiak,  nere lagun ekin ar emanak eta, batez ere, mutiko eta neskato ei egun osoan laguntzeak zora garri eragiten zidan. Ai etako batzuek sendi nahastu samarra zeukaten, egitura gabea. Aien ardura edukitzeko eskatzen zutela nabaitzen zen, txera behar zutela, nor baitek entzun ziezaiela. Kapar aldia bukatu ondoren, etxera eldu nintzen ean, zera ohartu nintzen, nekez ahaztu ahal izango nuen eksperientzia bizi izan nuela.

Unibertsidad ean ikasten asi nintzen, baina nere bihotz ean zer edo zer sartu zen. Dei berri bat nabaitzen nuen. Ume aien begiak samur erantzun bat eskatzen zidaten nor baiten begi bihurtu ziren. Eta au pentsatu nuen; eta Jesusen Lagundian sartuko banintz? Eta segituan zapuztu egiten nuen idea ori. Jesusi erantzuteko badago modu bat baino gehiago. Ainbeste gauza egin nezake bestên alde! ONG bat ean esku artu ere bai. Bai, azken ean, zapuztu egiten dut, jesuita izateko idea. Profesional on bat izateko ondo gertuko naiz.

Idea onek bete egiten zuen nere barrua. Nere profesioa bestên on erako jarri. Orrelaxe igaro zen nere unibertsidad eko lehen urtea. Baina, beti galdera itzuli egiten zitzaidan. Zera nabaitzen nuen, dena eman behar nuela. Eta orduan barru kezkak nabaitzen nituen eta, bat ean, nere barrua lotzen zuen bildurra. Eta Marta etortzen zitzaidan burura, nere irten neska laguna, eta zer aurpegi jarriko zuen au dena jaulkitzen banion. Eta orrela beti baztertu egiten nuen.

Jesuita lagun bat ikustera joan nintzen.Eta bizi nuen guzia jaulki nion, nere beldurrak, nere ilusioak, nere gogoak. Jesuitak bakera eragin zidan. Bizi nezala nere bizitza lasai eta agertuko nuela nere bidea. Baina, bakean bizi nadila. Aztertu egin behar zela, baina presarik gabe. Lasaitu egin ninduen. Zera iruditzen zitzaidan ondo egiten nuela nere unibertsidade bidean aurrera jarraitzen banuen. Baina, jesuita izateko idea ostera indar etortzen zitzaidan. Zera nabaitzen nuen, nere bizitzak laiko bezala zentzu osoa izango zuela, baina bazegoela nik erantzun behar nion beste zer bait.

Orduan asi nintzen gauza aztertzen bakarrik. Ez nuen jesuit ekin gauza tratatu nahi. Beldur nintzen aien aurrean egoteak baldinduko ote ninduen edo serio artuko ez ote ninduten. Eta azter aldia bakean egin dako lana izan zen. Urte bete eta erdi iraun zuen. Eta benetan oso erraza izan zen. Jesusi begira, laiko izan nahi nuela pentsatzean, nere bihotza oso pozik nabaitzen nuen. Baina, poz onek egun gutxi irauten zuen. Eta jesuita izan nahi nuela pentsatzean, askoz ere gehiago irauten zidan eta eragozpenak bere indarra galtzen joaten ziren. Auek beti osoro gain etik kentzen ez banituen ere.

Ez dena argi ikusten nuela, baina eragozpenek ez zidaten poz aundi ura ezabatzen. Eta batzutan ilusioak negar egitera eragiten zidan. Itz bi egin ziren nere barru aren jabe: Jesus eta Dena. Erantzun bat eman behar nuela nabaitzen nuen. Ebengelioa irakurtzean, Jesus figura, aren askatasuna, aren pertson ekin tratatzeko modua, aren bere Aitakin ar emana, barru aino sartzen zitzaidan. Eta jesuita nintzela iruditzen joan nintzen.

Orduan nere jesuita laguna ikustera joan nintzen eta zera esan nion, Jainkoak Lagundira deitzen zidala uste nuela. Aztertzeko eta sendotzeko ila bete batzuk asi nituen. Poz aundia nabaitzen nuen, eta, egitan, errespetu aundia. Lagun batzuek adoretu egiten ninduten eta beste batzuek etzuten ezer ulertzen. Baina, aurrera jarraitu nuen. Eta 1965 eko irail aren 26 an nobiziaduan sartu nintzen. Badira ia 50 urte. Nere bizi guziko erabakirik on ena izan da. Eskerrik asko.

Pere Borràs, sj